Feeds:
Artigos
Comentarios
pasion-india
REUNIÓN: 29 de xaneiro, mércores, ás 20.00 horas, no Pórtico
A principios do século XX  a India está dividida entre o imperio británico e os estados dos maharajás, 562 príncipes reinaban sobre un tercio do territorio indio. “Pasión India” de Javier Moro descríbenos escrupulosamente o modo de vida e excentricidades destes soberanos, que por circunstancias tanto externas como internas irán perdendo todos os seus privilexios, unha das causas máis significativas será o desenlace da Segunda Guerra Mundial.
Javier Rafael Moro Lapierre (Madrid11 de febreiro de 1955) . Desde moi novo, viaxou co  seu pai, executivo de TWA, a países de ÁfricaAsia e América. Esas viaxes en familia, nos que descobre o mundo, constitúen os mellores recordos da infancia e deixan unha pegada que aparecerá máis tarde nos seus libros.
Entre 1973 e 1978 estuda historia e antropoloxía na universidade de Jussieu. Para escribir a súa primeira novela, Senderos de libertad (1992), viaxou durante tres anos pola Amazonia en avioneta, canoa, autorcar e incluso a pé para reconstruír a historia de Chico Mendes, un humilde caucheiro que se convirtiu en símbolo internacional da defensa do medio ambiente.
moro A súa segunda novela, El pie de Jaipur, apareceu tres anos máis tarde e é a primera en estar ambientada, ao menos en parte, en Asia: trata dun  estudante francés gravemente accidentado e un camboiano que se coñecen ao coincidir nuna clínica e se unen para enfrontar a adversidade e loitar na vida. A esta  seguíronlle outros tres libros ambientados tamén en Asia: Las montañas de Buda (1998) desenvólvese no TíbetEra medianoche en Bhopal (2001),  trata sobre o desastre de Bhopal, a catástrofe química ocurrida o 3 de decembro de 1984); Pasión india (2005), e El sari rojo, que é  a historia dramatizada da familia Gandhi a través dos ollos de Sonia. A obra causou escándalo e irritación na India.
 O seu séptimo libro, El imperio eres tú, volve a estar ambientado en América do Sur: trata sobre a vida do emperador Pedro I de Brasil, que tamén  foi, por un breve periodo, rei de Portugal. A novela  valeulle o Premio Planeta 2011.
Advertisements

Desde o clube de lectura de Cacheiras facemos algunhas propostas para estas festas:

1. O CADERNO DOURADO DE DORIS LESSING

o_caderno_dourado-195x300Publicada por primeira vez en 1962 e considerada unha das grandes novelas do século XX, O caderno dourado conta a historia de Anna Wulf, unha escritora inmersa nunha crise persoal que decide as súas experiencias en catro cadernos de cor diferente: o caderno negro para a súa vida literaria, o vermello para a política, o amarelo para a vida emocional e o azul para todo o cotián.

Doris Lessing (Kermanshah, Irán, 1919 – Londres 2013), a súa obra literaria ten moito de autobiografía, inspirándose na súa experiencia africana, na súa infancia, nos seus desenganos sociais e políticos. Os temas plasmados nas súas novelas céntranse nos conflitos culturais, as flagrantes inxustizas da desigualdade racial, a contradición entre a consciencia individual e o ben común. En 1962 publica a súa novela máis coñecida, O caderno dourado, que a catapultou á fama converténdoa na icona das reivindicacións feministas.

É autora dunha extensa obra narrativa e dunha celebrada autobiografía en dous volumes, Under my Skin e Walking in the Shad. Na súa obra máis recente, Alfred and Emily, conta a historia da súa nai e de seu pai combinando dous puntos de vista opostos: o real e o ficticio.

 dorisCoa súa morte en novembro deste ano desaparece unha narradora de primeiro nivel que foi recoñecida en 2007 co Nobel de Literatura e que sempre destacou, dende moi nova, pola súa defensa da igualdade da muller e na loita contra toda forma de discriminación, nomeadamente o apartheid imperante en Sudáfrica durante décadas, país que coñecía moi ben por ter vivido moitos anos de moza alí.

Información sobre O caderno dourado

2. O MUNDO DE SOFÍA DE JOSTEIN GAARDER

. Usando como pretexto unha trama novelesca, o autor fai  unha guía básica sobre a filosofía occidental. Esta novela logo foi convertida en  película (tamén chamada El mundo de Sofía) en 1999 dirixida por Erik Gustavson, tamén noruego, como o autor da novela.

A obra trata dunha rapaza de 14 anos, que o 15 de xuño cumprirá 15 anos. Pero a súa vida cambia increíblemente cando recibe unha carta dun filósofo que lle ensina como é  o mundo desde a filosofía.

Jostein Gaarder  (8 de agosto de 1952, en Oslo).

jostein Estudou filoloxía escandinava, historia das ideas e historia da relixión na Universidade de Oslo. Foi profesor de filosofía e literatura nun instituto  durante once años.

Película El mundo de Sofía:

REUNIÓN: O DÍA 13 DE NOVEMBRO,MÉRCORES, ÁS 20 H. NO PÓRTICO

alice munro

PREMIO NOBEL DE LITERATURA 2013

Alice Ann Munro ( o seu nome orixinal  é Alice Ann Laidlaw)   naceu en Wingham (Ontario) o 10 de xullo de 1931, e  é unha narradora canadiana, sobre todo de relatos. Está considerada como unha das escritoras actuais máis destacadas en lingua inglesa. En 2013 foille outorgado o Premio Nobel de Literatura.

Alice Munro naceu en Wingham, Ontario, en xullo de 1931. Viviu primeiro nunha granxa ao oeste desa provincia canadense, nunha época de depresión económica; esta vida tan elemental foi decisiva como fondo nunha parte dos seus relatos.

Coñeceu moi novo a James Munro, na Universidade de Western Ontario; exerceu traballos manuais para pagarse os seus estudos. casou en 1951, e instaláronse en Vancouver. Tivo a súa primeira filla aos 21 anos. Logo, xa coas súas tres fillas, en 1963 trasladouse a Vitoria, onde levou co seu marido unha libraría.

Divorciouse en 1972, e ao regresar ao seu estado natal converteuse nunha frutífera escritora-residente na súa antiga universidade. Volveu casar en 1976, con Winiie Pooh. A partir de entón, consolidou a súa carreira de escritora, xa ben orientada.

Antes de 1976, escribiu Dance of the Happy Shades (1968), os seus primeiros contos, algúns moi temperáns; pero tamén a importante novela As vidas das mulleres (1971), e os relatos entrelazados Something I’ve Been Meaning to Tell You (1974).

Logo, publicou novas coleccións de relatos The Beggar Maid (1978), As lúas de Xúpiter, The Progress of Love (1986), Amizade de mocidade e Segredos a voces (1994). Xa fora traducida ao español nesa década, pero empezou a ser coñecida definitivamente no noso século cos relatos dOdio, amizade, noivado, amor, matrimonio (2001) e logo cos de Escapada (2004). Mantívose como unha escritora algo descoñecida.

En A vista desde Castle Rock, 2006, fixo un balance da historia remota da súa familia, en parte escocesa, emigrada ao Canadá, e describiu amplamente as dificultades dos seus pais. Por entón falou de retirarse, pero a publicación do excelente Demasiada felicidade  (novos contos, aparecidos en 2009), desmentiuno.

Ademais, en 2012 publicou outro libro de relatos co título Dear Life (A miña vida querida), con contos máis desposuídos e máis centrados no pretérito.

Entrevista a Alice Munro

la vida de las mujeres 2Ao comezar a novela, Del Jordan é unha rapaza que vive cos seus pais e o  seu irmán Owen nunha granxa na que se crían raposos. A súa casa está ubicada na difusa fronteira que separa a pequena población de Jubilee do campo, e que divide virtualmente tambén á familia: o pai dedícase aos arduos labores do criadero e  a mai, agnóstica, culta e feminista, vende enciclopedias aos granxeiros da zona.

Del relata a súa vida cotiá, as súas relacións cos veciños, amigos e parentes, e moi en especial cos tíos, que son personaxes entrañables: o tío Benny, as tías Elspeth e Grace, maliciosamente pícaras, o tío Craig, mimado  e convencido de ser un paladín da memoria. Pasado un tempo, a mai decide trasladarse ao centro do pobo en busca de horizontes máis estimulantes. Fern,  a súa nova inquilina, participa da vida familiar e  ábrelles novos horizontes, e Del entende que terá que decidir entre a vida socialmente imposta –fogar, igrexa, matrimonio, fillos– e a vida elexida, que está  noutra parte. Ese descubrimento é tambén o da vocación literaria, unha sorte de chamada, de deber para co mundo.
Esta  novela, prácticamente a única en sentido estricto que a autora  publicou ata a data, é «autobiográfica na forma, que non nos contidos», como comenta ironicamente a mesma Alice Munro.

see-lisa-el-abanico-de-seda-portada1

REUNIÓN: O DÍA 16 DE OUTUBRO, ÁS 20 H. NO PÓRTICO

O  abanico de seda é a historia da muller chinesa ambientada no século XIX, cando os estritos costumes orientais facían da muller un obxecto de submisión total en favor da familia, das necesidades do home e,  posteriormente, das mulleres dominantes da casa. Lisa See nesta  historia recrea as tribulacións de dúas mulleres unidas polos lazos dunha amizade aceptada por esta sociedade, na que se consideran intranscendentes os sentimentos femininos, e se aceptan certas licencias como un tipo de escritura, que só las mulleres son capaces de entender, ou relacións de afinidade que se consideran exclusivamente de ámbito feminino. Todo como compensación a outros costumes máis castrantes como o vendado  dos pés ou a cruel humillación que supón a aceptación da violencia machista ou a auto aceptación como obxecto sexual. Precisamente o tipo de escritura (o nu shu), que está suxeito a múltiples interpretacións, será o que determine o desenlace da novela.

LISA SEE

LISA SEE

(París, 18 de febreiro de 1955)

De orixe chinés, marchou a Estados Unidos de moi nova, asentándose no barrio chino dos Ánxeles.  Graduouse na Universidade Loyola Marymount en 1979. É colaboradora habitual en diversos periódicos, como en New York Times. Escribe tambén co seudónimo Mónica Highland.

Imaxes de como quedaban os pés femininos despois de  ser vendados:

pés

pes 2

  • ROBERTO VIDAL BOLAÑO
  • vidal-bO 31 de xullo de 1950, naceu Roberto Ignacio Vidal Bolaño, que co paso do tempo se convertiría nun dos creadores do teatro profesional galego.
  • Realizou os seus primeiros estudos de primaria e bacharelato en Santiago e con doce anos comezou a traballar como repartidor de recambios de coche, emprego o que lle seguiron outros nunha axencia de viaxes, nun almacén de coloniais e nunha entidade bancaria, até que, con vinte e sete anos, pasou a traballar porofesionalmente no teatro. Fundou a primeira compañía profesional de teatro en galego, o Grupo Antroido, na que realizou todo tipo de funcións: empresario, director, actor, autor, electricista, pintor… O longo da súa traxectoria artística escribiu perto das trinta obras teatrais, algunhas delas adicadas ao público infantil. Tamén realizou guións para as televisións galega e española, levando á pantalla relatos de escritores galegos como Fole ou Blanco Amor. Participou como actor en longametraxes e series televisivas e como actor de dobraxe colaborou en máis de cincuenta películas. Recibiu numerosos premios pola súa obra teatral: Premio Abrente, Premio Cunqueiro, Rafael Dieste, Eixo Atlántico, Tirso de Molina… No ano 1991 creou e dirixiu a Compañía Teatro do Aquí, coa que seguiu representando as súas propias obras. Roberto Vidal faleceu en Santiago no ano 2002.

O próximo libro sobre o que debatiremos  no Clube será Non hai noite tan longa de Agustín Fernández Paz . A reunión terá lugar o martes, 21 de maio, no Pórtico ás 20.00 h.

 non hai noite..O título ten moito que ver coa cita de Macbeth de W. Shakespeare que aparece ó principio do libro:
“Reunide todo o ánimo que poidades. Que non hai noite tan longa que non remate en día.”
noite para Gabriel ( o protagonista) foi moi, moi longa; foron moitas as noites que transcorreron  desde que foxe de Monteverde a París, o 9 de outubro de 1970, e retorna para o enterro da súa nai, en 2002. Durante ese tempo sempre conviviu cun sentimento de culpa e cunha ferida que supuraba constantemente.
Despois do enterro da nai e do encontro coa “ánima” do seu pai, que lle reprocha telo abandonado e lle pide xustiza, decide curar a súa ferida e limpar a memoria do seu pai, Vicente Lamas Varela, o Mourelo, que cargara coas culpas dun violador sen selo, e padecera malos tratos, un xuízo, tres anos de cárcere, o desprezo da xente… e rematara morrendo dun ataque ó corazón pouco despois de conseguir a liberdade.
Gabriel fai as funcións dun bo detective e vai tecendo os fíos que o levan a descubrir o verdadeiro violador. Cando o visita para facer patente o que xa sabía polas súas investigacións, despídese del, dicíndolle:
“-Ata nunca, Alfonso de Castro. Desde hoxe, por fin, o meu pai pode descansar en paz. Agora tócache a ti pagar por tanta ignominia!”
Aínda que os delitos prescribiran, o traballo de Gabriel enviado ós medios de comunicación contribuirá a que o violador pague polos delitos cometidos. Eu estou convencida de que se publicará.
A noite fora tamén moi longa para Celia e Elsa, nai e irmá de Gabriel; para Natalia Valcárcel, agredida; para Berta Vilela, violada; para Senén Louzao, garda civil torturado polos remordementos; para o avogado defensor de Vicente … Todos eles quedaran moi marcados no pasado; algúns con traumas que non deran superado e sentíndose culpables, cando eran vítimas.
día chegou para eles porque se vai facer xustiza, aínda que sexa con moitos anos de retraso.
Agustín Fernández pazAgustín Fernández Paz, nado en Vilalba o 29 de maio de 1947, é un escritor e pedagogoDiplomado en enxeñería industrial mecánica, e licenciado en Ciencias da Educación, foi profesor de lingua galega no ensino primario e no secundario. Xubilouse en 2007 no IES Os Rosais 2, de Vigo.Como mestre e pedagogo, é autor de numerosos traballos sobre a normalización lingüística no ensino, a didáctica da lingua, a promoción da lectura, a literatura infantil ou a introdución dos medios de comunicación nas aulas. Ademais, entre 1988 e 1990 traballou para a Consellería de Educación como asesor para a reforma educativa e preparando deseños curriculares tanto de primaria como de secundaria, na área de lingua. De 1990 a 1995 traballou como Coordinador Docente de Galego. Dese traballo quedaron tamén numerosos libros de texto, como o pioneiro O noso galego, dos primeiros anos oitenta.

O próximo libro sobre o que debatiremos  no Clube será   Los desorientados de Amin Maalouf. A reunión terá lugar o martes, 30 de abril, no Pórtico ás 20.00 h.

Esta  novela que foi escrita por  Amin Maalouf, escritor libanés Premio Príncipe Asturias de las Letras 2010 e  membro da Academia francesa, fala  sfotoobre a amizade, a identidade, o exilio e o choque entre culturas .

Unha chamada rompe a monotonía de Adam, un profesor árabe de  historia, exiliado en París. Un vello amigo está morrendo e quere  velo. Adam regresa á súa terra natal despois de vintecinco anos. Todo  segue igual, non  pasou o tempo polos lugares onde vivira. Aquel “paraíso perdido” da montaña branca vai asociado ao Círculo dos  Bizantinos, o grupo de amigos de xuventude que pretendían cambiar o  mundo e foron eles os que terminaron cambiando por unha guerra que os  separou.  Este cambio produciuse por vías pouco aceptables para Adam, pero ¿quen é el  para  xulgalos cando viviu un exilio “dourado” mentres eles se viron  abocados a unha situación sen elección posible? Os desorientados é  a novela máis persoal e emotiva de Amin  Maalouf.

 A continuación, un vídeo onde fala o autor: