Feeds:
Artigos
Comentarios

see-lisa-el-abanico-de-seda-portada1

REUNIÓN: O DÍA 16 DE OUTUBRO, ÁS 20 H. NO PÓRTICO

O  abanico de seda é a historia da muller chinesa ambientada no século XIX, cando os estritos costumes orientais facían da muller un obxecto de submisión total en favor da familia, das necesidades do home e,  posteriormente, das mulleres dominantes da casa. Lisa See nesta  historia recrea as tribulacións de dúas mulleres unidas polos lazos dunha amizade aceptada por esta sociedade, na que se consideran intranscendentes os sentimentos femininos, e se aceptan certas licencias como un tipo de escritura, que só las mulleres son capaces de entender, ou relacións de afinidade que se consideran exclusivamente de ámbito feminino. Todo como compensación a outros costumes máis castrantes como o vendado  dos pés ou a cruel humillación que supón a aceptación da violencia machista ou a auto aceptación como obxecto sexual. Precisamente o tipo de escritura (o nu shu), que está suxeito a múltiples interpretacións, será o que determine o desenlace da novela.

LISA SEE

LISA SEE

(París, 18 de febreiro de 1955)

De orixe chinés, marchou a Estados Unidos de moi nova, asentándose no barrio chino dos Ánxeles.  Graduouse na Universidade Loyola Marymount en 1979. É colaboradora habitual en diversos periódicos, como en New York Times. Escribe tambén co seudónimo Mónica Highland.

Imaxes de como quedaban os pés femininos despois de  ser vendados:

pés

pes 2

  • ROBERTO VIDAL BOLAÑO
  • vidal-bO 31 de xullo de 1950, naceu Roberto Ignacio Vidal Bolaño, que co paso do tempo se convertiría nun dos creadores do teatro profesional galego.
  • Realizou os seus primeiros estudos de primaria e bacharelato en Santiago e con doce anos comezou a traballar como repartidor de recambios de coche, emprego o que lle seguiron outros nunha axencia de viaxes, nun almacén de coloniais e nunha entidade bancaria, até que, con vinte e sete anos, pasou a traballar porofesionalmente no teatro. Fundou a primeira compañía profesional de teatro en galego, o Grupo Antroido, na que realizou todo tipo de funcións: empresario, director, actor, autor, electricista, pintor… O longo da súa traxectoria artística escribiu perto das trinta obras teatrais, algunhas delas adicadas ao público infantil. Tamén realizou guións para as televisións galega e española, levando á pantalla relatos de escritores galegos como Fole ou Blanco Amor. Participou como actor en longametraxes e series televisivas e como actor de dobraxe colaborou en máis de cincuenta películas. Recibiu numerosos premios pola súa obra teatral: Premio Abrente, Premio Cunqueiro, Rafael Dieste, Eixo Atlántico, Tirso de Molina… No ano 1991 creou e dirixiu a Compañía Teatro do Aquí, coa que seguiu representando as súas propias obras. Roberto Vidal faleceu en Santiago no ano 2002.

O próximo libro sobre o que debatiremos  no Clube será Non hai noite tan longa de Agustín Fernández Paz . A reunión terá lugar o martes, 21 de maio, no Pórtico ás 20.00 h.

 non hai noite..O título ten moito que ver coa cita de Macbeth de W. Shakespeare que aparece ó principio do libro:
“Reunide todo o ánimo que poidades. Que non hai noite tan longa que non remate en día.”
noite para Gabriel ( o protagonista) foi moi, moi longa; foron moitas as noites que transcorreron  desde que foxe de Monteverde a París, o 9 de outubro de 1970, e retorna para o enterro da súa nai, en 2002. Durante ese tempo sempre conviviu cun sentimento de culpa e cunha ferida que supuraba constantemente.
Despois do enterro da nai e do encontro coa “ánima” do seu pai, que lle reprocha telo abandonado e lle pide xustiza, decide curar a súa ferida e limpar a memoria do seu pai, Vicente Lamas Varela, o Mourelo, que cargara coas culpas dun violador sen selo, e padecera malos tratos, un xuízo, tres anos de cárcere, o desprezo da xente… e rematara morrendo dun ataque ó corazón pouco despois de conseguir a liberdade.
Gabriel fai as funcións dun bo detective e vai tecendo os fíos que o levan a descubrir o verdadeiro violador. Cando o visita para facer patente o que xa sabía polas súas investigacións, despídese del, dicíndolle:
“-Ata nunca, Alfonso de Castro. Desde hoxe, por fin, o meu pai pode descansar en paz. Agora tócache a ti pagar por tanta ignominia!”
Aínda que os delitos prescribiran, o traballo de Gabriel enviado ós medios de comunicación contribuirá a que o violador pague polos delitos cometidos. Eu estou convencida de que se publicará.
A noite fora tamén moi longa para Celia e Elsa, nai e irmá de Gabriel; para Natalia Valcárcel, agredida; para Berta Vilela, violada; para Senén Louzao, garda civil torturado polos remordementos; para o avogado defensor de Vicente … Todos eles quedaran moi marcados no pasado; algúns con traumas que non deran superado e sentíndose culpables, cando eran vítimas.
día chegou para eles porque se vai facer xustiza, aínda que sexa con moitos anos de retraso.
Agustín Fernández pazAgustín Fernández Paz, nado en Vilalba o 29 de maio de 1947, é un escritor e pedagogoDiplomado en enxeñería industrial mecánica, e licenciado en Ciencias da Educación, foi profesor de lingua galega no ensino primario e no secundario. Xubilouse en 2007 no IES Os Rosais 2, de Vigo.Como mestre e pedagogo, é autor de numerosos traballos sobre a normalización lingüística no ensino, a didáctica da lingua, a promoción da lectura, a literatura infantil ou a introdución dos medios de comunicación nas aulas. Ademais, entre 1988 e 1990 traballou para a Consellería de Educación como asesor para a reforma educativa e preparando deseños curriculares tanto de primaria como de secundaria, na área de lingua. De 1990 a 1995 traballou como Coordinador Docente de Galego. Dese traballo quedaron tamén numerosos libros de texto, como o pioneiro O noso galego, dos primeiros anos oitenta.

O próximo libro sobre o que debatiremos  no Clube será   Los desorientados de Amin Maalouf. A reunión terá lugar o martes, 30 de abril, no Pórtico ás 20.00 h.

Esta  novela que foi escrita por  Amin Maalouf, escritor libanés Premio Príncipe Asturias de las Letras 2010 e  membro da Academia francesa, fala  sfotoobre a amizade, a identidade, o exilio e o choque entre culturas .

Unha chamada rompe a monotonía de Adam, un profesor árabe de  historia, exiliado en París. Un vello amigo está morrendo e quere  velo. Adam regresa á súa terra natal despois de vintecinco anos. Todo  segue igual, non  pasou o tempo polos lugares onde vivira. Aquel “paraíso perdido” da montaña branca vai asociado ao Círculo dos  Bizantinos, o grupo de amigos de xuventude que pretendían cambiar o  mundo e foron eles os que terminaron cambiando por unha guerra que os  separou.  Este cambio produciuse por vías pouco aceptables para Adam, pero ¿quen é el  para  xulgalos cando viviu un exilio “dourado” mentres eles se viron  abocados a unha situación sen elección posible? Os desorientados é  a novela máis persoal e emotiva de Amin  Maalouf.

 A continuación, un vídeo onde fala o autor:

O próximo libro sobre o que debatiremos  no Clube será  Dime quién soy de Julia Navarro . A reunión terá lugar o martes, 19 de febreiro, no Pórtico ás 20.00 h.

A historia comenza cando unha periodista recibe unha propuesta para investigar a vida da súa bisavoa, Amelia Garayoa, da que o único que saben é que fuxiu de España antes de que comezara a guerra civil, abandonando o seu marido e o seu fillo. Verase, deste modo,  obrigada a bucear no pasado, reconstruíndo a vida de Amelia desde os seus comezos. Marcada por catro homes moi diferentes, ‘Dime quién soy’  traenos case mil páxinas repletas de amor, desamor e aventuras.

JULIA NAVARRO

Julia Navarro naceu en Madrid en 1953. Periodista,  traballou en televisión e prensa escrita, e é  autora de varios libros de actualidade política como Entre Felipe y Aznar o La izquierda que viene. Sen embargo, a fama internacional  viralle con La hermandad de la sábana santa, unha particular mezcla de aventuras e intriga histórica. Con La Biblia de barro e La sangre de los inocentes concluiría unha triloxía que  vendeu máis de tres millóns de exemplares en todo o mundo.

O próximo libro para o debate   no Club será  En el  país de la nube blanca de Sarah Lark. A reunión terá lugar o martes,  8  de xaneiro, no Pórtico ás 20.00 h.

el-pais-nube-blanca-sarah-lark-L-9ThSgYEn el  país de la nube blanca  narra a historia dunha saga familiar no exótico marco de Nova Zelanda.

Londres, 1852: dúas rapazas emprenden a travesía en barco cara Nova Zelanda. Para elas significa o comezo dunha nova vida como futuras esposas duns homes a quen non coñecen. Gwyneira, de orixe nobre, está prometida ao fillo dun magnate da la, mentres que Helen, institutriz de profesión, casará cun granxeiro. Ambas deberán seguir  a seu destino nunha terra á que se compara co paraíso. Pero ¿encontrarán o amor e a felicidade no outro extremo do mundo?
“En el país de la nube blanca”, é unha novela  sobre o  amor e  o odio, a confianza e a inimizade, e sobre dúas familias cun destino que está unido de forma indisoluble.

Sarah Lark

Sarah Lark traballou durante moitos años como guía turística. Pronto descubriu a súa fascinación por Nova Zelanda. As súas paisaxes asombrosas  exerceron  desde entón unha atracción case máxica sobre ela. Sarah Lark  é o  seudónimo dunha exitosa autora alemana que na actualidade vive en España. Con En el país de la nube blanca, considerado o debut máis exitoso dos últimos anos en Alemania, sorprendeu  de forma positiva á crítica e aos lectores/as.

 A segunda  novela súa foi La canción de los Maoríes. Recentemente publicou El grito de la tierra.

celso emilio

Remata o ano Celso Emilio Ferreiro cunha homenaxe  a este gran poeta de Celanova convocada pola Coordinadora  de equipos de normalización lingüística  http://coordinadoraendl.org/entrada.php   e que terá lugar nos centros educativos de toda Galicia o 12 de decembro de 2012 co recitado do poema deitado frente ao mar

O próximo libro para o debate   no Club será  El albergue de las mujeres tristes de Marcela Serrano.A reunión terá lugar o martes,  20  de novembro, no Pórtico ás 20.00 h. Ademais de comentar o libro fixaremos as lecturas do presente curso escolar.

Floreana, unha historiadora aínda nova e moi atractiva, chega a un albergue sui generis na illa de Chiloé. Alí, en medio das paisaxes do profundo sur chileno, acoden diversas mulleres para curar as feridas dunha dor común, o desamor.  A incapacidade afectiva masculina é  para elas a clave do desencuentro. Como contrapunto, a autora dá voz, por primeira vez, a un personaxe masculino, o médico do lugar, un santiaguino autoexiliado na illa que arrastra tamén as súas propias cicatrices. Ambivalentes, reprimidos sexualmente, vacilantes no  compromiso amoroso, os hombres senten medo fronte á autonomía que as mulleres van gañando. Mentres tanto, nelas crece a insatisfacción, que é o mal feminino desta fin de século.

Marcela Serrano naceu en Santiago de Chile en 1951. Filla da novelista Elisa Pérez Walker  e do ensaísta Horacio Serrano, é a cuarta de cinco irmás.  Estivo sempre comprometida coa realidade política do seu país, sendo militante da esquerda, e é defensora das reivindicacións feministas porque, como ela mesma afirma, definirse feminista é definirse ser humano. Tras o golpe de estado  exiliouse en Roma, onde traballou para os viveiros municipais durante un tempo. Regresou a Chile en 1977, entrando en contacto con grupos artísticos; a principios dos oitenta montou a  súa primeira exposición.  Licenciouse  en grabado na Universidade Católica entre 1976 e 1983, e trabalou en diversos ámbitos das artes visuais, en especial en instalacións e accións de arte como o body art, gañando un premio do Museo de Belas Artes por un traballo acerca das mulleres do sur de Chile, pero pronto abandona estas actividades por completo. Aínda que empezou a escribir a idade moi temperá, non publicou a súa primeira novela, Nosotras que nos queremos tanto, ata 1991. Fue unha das revelacións dese ano. Dous anos máis tarde publica Para que no me olvides. Escribe a súa terceira novela,Antigua vida mía (1995), en Guatemala. As seguintes foron El albergue de la mujeres tristes (1997),  en 1999 a novela negra Nuestra señora de la soledad e  El cristal de miedo ( literatura infantil). Viviu durante seis anos en México debido a que o seu marido era o embaixador de Chile nese país. Tras varios anos sen publicar, La Llorona ve a luz en 2008.

Marcela Serrano é unha das figuras máis destacadas da nova narrativa do seu país e de América Latina.  

París, xullo de 1942. As autoridades arrestan a 13.000 xudeos ante a mirada dos parisinos, que gardan silenzo por medo, indiferencia ou simple interese, xa que esperan ocupar as vivendas valeiras. O pequeno Michel agóchase nun armario para fuxir da redada. A súa irmá Sarah pecha a porta para protexelo e garda a chave, pensando que vai voltar nunhas horas. Sen embargo, o destiño dos Starzynski é protagonizar unha das páxinas máis luctuosas da historia gala. Os xendarmes confinan aos miles de detidos durante cinco dían no Velódromo de Inverno, preto da Torre Eiffel, sen comida nen auga. Despois envían ás familias a un campo de concentración francés, onde os afastan como paso previo ao seu posterior traslado a Auschwitz.

París, maio de 2002. Xulia Jarmond, unha xornalista norteamericana afincada en Francia dende hai vinte anos, recibe o encargo de preparar unha reportaxe con ocasión do sexaxésimo aniversario da redada. A reporteira reconstrúe o itinerario dos Starzynsky e a denodada loita de Sarah por salvar ao seu irmán, pero o último que pode imaxinar é que a investigación levaraa ata os Tézac, a familia do seu home. A epopeia da nena xudea será un exemplo a seguir para Xulia e para os que viviron marcados polo peso da culpa A chave de Sarah abre, entre outras cousas, a porta da redención.

Durante o verán non faremos reunións ,  pero iso non quere  dicir que non leamos. Estes son algúns dos libros que recomendamos para ler  entre baño e baño

  • O lapis do carpinteiro de Manuel Rivas

 

  • Palmeras en la nieve   de Luz Gabás
  • El pais de nube blanca  de Sarah Lark.
  • La voz dormida de Dulce Chacón
  • Inés del alma mía de  Isabel Allende
  • Los girasoles ciegos  de  Alberto Méndez
  • El albergue de las mujeres tristes  de Marcela Serrano
  • La catedral  del mar de Ildefonso Falcones
  • La mano de Fátima de Ildefonso Falcones